5. Jak mogło być

A więc kolejna miniaturka. Znowu trochę smutna, nie wiem czemu ostatnio tylko takie chce mi się tłumaczyć : D 
Dziękuje za komentarze i mam nadzieję, że będzie ich równie dużo pod tą notką. ; )

M.

 ____________________________

Tytuł oryginału: What Might Have Been

Autor: SexySloth

Zgoda: jest

Link:  http://www.fanfiction.net/s/8741303/1/What-Might-Have-Been

_____________________________

      Siedziała samotnie ze szklanką złocistego płynu w dłoni. Była kobietą o trudnym do określenia wieku; mogła mieć od 30 do 40 lat i tylko kilka zmarszczek okalających usta i oczy mówiły, że jej młodość już przeminęła. Ubranie miała skromne, ale gustowne – nieskazitelne brązowe szaty, które podkreślały kolor jej oczu. Oczu, które właśnie spoczywały na lnianej chuście, którą się bawiła przez ostatnie 10 minut. To dlatego nie zarejestrowała, że w pomieszczeniu ktoś się aportował.

- Witaj... - rozległ się znajomy głos. Podniosła oczy i napotkała czarne tęczówka uważnie się w nią wpatrujące. - Mogę usiąść?

     Lekko drgnęła, gdy mężczyzna od razu skierował swe kroki ku pustemu krzesłu naprzeciwko niej. Siedzieli w ciszy kilka chwil, aż kobieta w końcu przemówiła:

- Nie myślałam, że przyjdziesz.

     Mężczyzna pozostał niewzruszony, tylko jego oczy zwróciły się ku niej. Zauważyła, że kącik jego ust podniósł się nieznacznie i przeszedł ją dreszcz. Ostatni raz widziała jak powstrzymywał uśmiech tak dawno temu...

- Ja też nie myślałem, że to zrobię.

      Uśmiechnęła się, gdy poczuła, że napięcie między nimi opada.

- Minęło tyle czasu... - powiedziała miękko zataczając palcem kółka na brzegu kieliszka. Nie upiła nawet łyka swojej sherry, mimo że był to jej ulubiony alkohol. Znów zapadła cisza. Patrzył na nią z czymś na kształt czułości i... żalu?

- Rzeczywiście... - nie skończył, gdyż pojawił się przy nich kelner. - Podwójną Ognistą Whiskey, proszę.

      Kelner odszedł, a kobieta upiła trochę swojego wina i odchrząknęła. Po kilku sekundach walki toczonej w swojej głowie odezwała się ponownie:

- Często o tobie myślałam. - I zamilkła pozwalając by te słowa zawisły między nimi. Kolej na jego ruch.

     Mężczyzna prawie niezauważalnie skinął głową. Jego ruchy były wyważone i delikatne jak zawsze.

- Ja również. - Przeczyścił gardło. - Czytałem o twoim ślubie. Wierzę, że gratulacje byłyby spóźnione. - Obserwowała jak w jego oczach pojawiała się pustka, gdy to mówił. To była jego maska. Maska, której używał, gdy chciał coś ukryć.

- Tak. Trudno uwierzyć, że to już siedemnaście lat. - uśmiechnęła się, a on odwzajemnił jej uśmiech i kobieta nie mogła się powstrzymać, żeby nie dodać:

- Wiesz, że czekałam na ciebie.

      Samotna łza, której nie zdążyła zatrzymać spłynęła po jej policzku. Mężczyzna zamknął oczy powstrzymując wydobywające się z gardła westchnienie.

- Wiem – odpowiedział.

- Dlaczego nie wróciłeś? - zapytała czując złość, która nawet po tylu latach nie zdażyła się wypalić.

Poczekał chwilę zanim odpowiedział. Jego głos nawet nie drżał.

- Nie chciałem kalać cię moim nazwiskiem, Hermiono. Spędziłem tygodnie myśląc o tym wciąż i wciąż, i... - odetchnął głęboko czując ucisk w gardle – Gdy wreszcie zrozumiałem... było już za późno. Przeczytałem o twoim ślubie zanim wróciłem do Wielkiej Brytanii. - Uśmiechnął się smutno słysząc, że zapłakała. - Wyglądałaś pięknie w sukni ślubnej.

      Sapnęła słysząc to.

- Ty... byłeś tam? Ale ja... ja cię nie widziałam...

- Nie chciałem zostać zauważony. To nie był odpowiedni czas ani miejsce. Pragnąłem tylko twojego szczęścia. - Zmarszczył brwi zastanawiając się nad czymś – Czy jesteś szczęśliwa, Hermiono?

      Siedziała prosto, nie poruszając się. Przed oczami przelatywały jej wspomnienia: jej ślub i noc po nim. Miesiąc miodowy i małe dzieci z rudymi główkami, które pojawiły się po nim. Materiał, którego nauczała; sex, który uprawiała; dzieci, które urodziła; pocałunki, które złożyła; dłonie, które trzymała; śmierci, które opłakiwała i wszechobecne poczucie miłości okalające ją zawsze. Oczywiście, poczuła co to smutek, ale miłości i szczęśliwego życia doświadczyła więcej.

- Tak, jestem.

     Severus uśmiechnął się, ale uśmiech ten nie dosięgnął jego oczu.

- Cieszę się, Hemriono.

     Zanurkował dłonią w kieszeni i wyjął garść sykli, które położył na stole. Chciał wyjśc, a Hermiona poczuła, że ogarniają ją desperackie pragnienie zatrzymania go. Jej mała dłoń wsunęła się w jego ogromną. Pod palcami czuła jego przyspieszony puls.

- Severusie! - Odwrócił się; jego oczy prosiły, żeby nic nie mówiła.

- Nie, Hermiono. Proszę. - jego głos był niski i ciepły – Po prostu zostawmy to tak jak jest.

- Ale...

- Wiem, Hermiono, wiem. - Z tymi słowami zniknął.

      Znów była sama, przy stoliku. Kelner przyszedł przyjąć ponowne zamówienie, ale cicho odmówiła wskazując ręką monety leżące na stoliku. Złapała płaszcz i skierowała się do wyjścia, jej włosy zasłaniały cały widok. Wyszła w noc i rozejrzała się z nadzieją, ale nie ujrzała nikogo. Słychac było tylko zawodzenie wiatru i cichy szept tonący w nim:

- Kocham cię...